Ne olursa olsun!

Farklı bir yol denemek istiyorum. Yazarken yüzeyde kalıp derini anlatmanın türlü yolu olmalı, çünkü kitlelere ulaşan milyonlarca eser bu yolu izledi. Kısıtlı kitlelere hitap edenler bile -birilerince- basite indirgenip anlaşılma yollarını kendilerine has çizgilerle belirlediler. Sonra ne mi oldu? Orasını bilmiyorum, oraya geldiğimde tek tek anlatmaktan mutluluk duyacağım. “Geldiğimde mutlu olacağım.” şeklinde setlere yer bırakmadan, çünkü şu anda da mutluyum ne olursa olsun. Araya eklenebilecek tek cümle “Yaptığımda mutlu olacağım.” olmalı. Mutluluk izlediğin yolla, yaptıkların ya da başardıklarınla değil, içinde bulunduğun anı doldurabilmekle ilgili.

Bahsettiğim durumların sonucunu henüz deneyimleyip öğrenemesem de bildiğim birkaç şey var. Şu ana dek yaptığım başkalarının derin tecrübelerini okumak, üstüme basmalarına izin vermesem de sürtünüp geçmelerini anlayışla karşılama yolu aramaktı. Elimi koluma bağlayan anlarda nötr kalıp sahip olduklarımı kayıp gitmesinler diye sabitleştirdim. Yerkabuğu sarsıldığında üstünde sabit bir şey kalabilirmiş gibi. Sonra üstüste dizemediklerimi birbirine dayayıp düzene sokayım dedim, aylarımı adımı ne yönde atacağımı düşünürken bir adım atacağımı unutmaya kadar giden, hepsi birer erteleme olan absürd davranışlarla doldurdum. Kabul ediyorum. Yine de bunun farkına varmak aldığı zamana rağmen sağladığı perspektifle büyük bir şans. Çünkü hiçbir zaman farkında olamayabilirdim. Gökten önüme düşse bile algılayacak zihinsel gücüm olmayabilirdi. İhtimallerin içinde dallanıp budaklanan ihtimallerde kaybolmamak için yapmam gerekeni artık biliyorum.

Yaşam hepimize farklı acılar ve mutluluklar sunarken, hepimize aynı giriş-çıkışı sunuyor. Doğmak ve ölmekten bahsetmiyorum. Kendini bilmek, bildiğine tutunmaktan bahsediyorum. Kendin kısmı dolambaçlı bir yol. Sevdiklerin, sevenlerin, kazandıkların, kaybettiklerin kendin oluveriyorlar. Bundan sonra önüme korkularımı, karşıma hedeflerimi koyup ona göre davranacağım. Amaçlarıyla, sonuçlarıyla hayatımın kilometre taşlarının yanına birer birer varacağım. Yoldayken kimisini kucağımda, sırtımda, kalbimde taşıyarak adımlayacağım. Her kilometre taşımın başında “Ne olursa olsun!” var.

Bunları başaracağım ne olursa olsun!

Ne olursa olsun, sevdiğim kadını kaybetmeyeceğim.

Ailemin yanında olacağım, ne olursa olsun.

Ne olursa olsun, içimdeyken güzel bulduklarım dışa vurmakta tereddüt etmeyeceğim.

İşle okulu aynı anda götüreceğim, ne olursa olsun.

Ne olursa olsun, doğru bildiğimi söylemekte/yapmakta çekinmeyeceğim.

Düşüncesiz addedilen bir adam olmayacağım, ne olursa olsun.

Ne olursa olsun, yazmaya devam edeceğim, ne olursa olsun!

Leave a Reply